De druk wordt met de week groter. Als fanatiek supporter merk ik dat. Het begint bijna te wennen: al weken zenuwachtig zijn en slecht slapen. Aan een wedstrijd van FC Twente beleef ik als supporter op dit moment een stuk minder plezier. Dit is niet negatief bedoeld. Maar dit heeft er mee te maken dat de spanningen overheersen. Vanaf de eerste minuut is de wil naar een snel doelpunt, een goede pass, een kans, een overwinning groot. Je bent teleurgesteld in iedere foute pass, een gemiste kans of een buitenspelval. Ik had het graag anders gezien, maar het zit nu éénmaal in me, het kampioenschap komt zo dicht bij. En al die Ajax supporters hier in de omgeving…

En het is niet alleen een sportieve, maar ook een financiële slag die je kunt slaan.

Gelukkig heb ik wel het gevoel (of zo lijkt het) dat de spelers en trainers er anders over denken. Daar lijkt de rust en het geduld wel te overheersen. Wedstrijd voor wedstrijd wordt bekeken. Aan een eventueel kampioenschap (in de media) wordt nog niet gedacht. Ook wordt er niet gereageerd op het media offensief van vooral Ajax en in mindere mate PSV. Dat is knap en ik hoop dat deze manier ons het kampioenschap brengt.

Terugkijkend is het allemaal wat gemakkelijker en kan ik het objectief bekijken op de gewonnen wedstrijd tegen VVV. FC Twente begon goed aan de wedstrijd. Het tempo en het positiespel was goed. FC Twente overheerste als een toekomstig kampioen. Naarmate het doelpunt in de eerste twintig minuten uitbleef, ging FC Twente zich aanpassen aan het tempo van VVV. En daar kan het gevaar in wedstrijden tegen een mindere tegenstander ontstaan.

Gelukkig schoot NKufo nog voor de rust de 0-1 binnen. Dit zou het begin kunnen en moeten zijn voor het gemakkelijk uitspelen van de wedstrijd.

Niets is minder waar. Het tempo in de tweede helft was niet echt veel hoger en VVV probeerde de gelijkmaker op te zoeken. Zonder in gevaar te komen steeg de spanning. Bij een stand met maar één doelpunt verschil hoeft er maar één bal verkeerd te vallen en het is uit met de pret. De hoop dat FC Twente de wedstrijd op slot ging gooien met een snelle tweede goal bleef dus uit. Gelukkig bleek Van Egmond niet een Ajax supporter te zijn en legde de bal vlak voor tijd niet op de stip. Ondanks dat VVV appelleerde voor een strafschop. Televisiebeelden wezen uit dat het zeker geen strafschop was, dus goed gezien van de scheidsrechter. Maar hoeveel strafschoppen hebben we wel niet gezien, die wel op deze manier werden gegeven? Maar goed, gelukkig gebeurde het niet en maakte, wie anders dan Ruiz drie minuten voor tijd een einde aan de hoop van VVV. Met dit doelpunt toonde hij wederom zijn klasse. De gehele wedstrijd onzichtbaar en dan uit een bijna onmogelijke hoek scoren.

Nog vier wedstrijden te gaan. Of moet ik zeggen nog 3 overwinningen te gaan? De spanning stijgt, en hiermee de hoop ook.