Eenmaal zullen wij de kampioenen zijn. Een eenvoudig zinnetje dat de afgelopen dagen voor veel ophef heeft gezorgd. Ik houd het maar op onschuldige naïviteit van het duo Paar Apart om een verhipte versie van dit lied te maken. Het was in ieder geval wat mij betreft niet echt een goed idee. Op ’n minst is de timing eigenlijk veel te vroeg, maar ik moet toegeven dat ik ook al een aantal weken met dat ene liedje in mijn kop loop.

Eerlijk gezegd hoeft het van mij niet zo nodig; nieuwe versies van oude liedjes. Ik houd juist bij voetbal wel van historie. Wat mij betreft mogen er in het stadion ook best wel vaker nostalgische liedjes gedraaid worden. Hele generaties weten wellicht niet eens wat het officiële clublied is. Ik snap ook wel dat FC Twente ay-ay-ay de hitparade anno 2010 niet zal bestormen, maar het is wel een lied dat historisch onlosmakelijk met onze club verbonden is. Zo ook Eenmaal zullen we de kampioenen zijn.

Het is prachtig om te zien dat dit 36 jaar oude lied meteen in de hoofden van de supporters zit als we dichterbij een kampioenschap komen. Dat lied maakt onderdeel uit van het collectieve geheugen van de supporters. Dat lied is wie we zijn. De tekst spreekt boekdelen. Het is dé diepgekoesterde wens van iedere FC Twente supporter. Van het maatpak achter mij op de tribune, het opaatje dat naast mij zat en altijd tien minuten voor het eindsignaal de trap afschuifelde op weg naar huis, de schreeuwer voor mij die tien keer per helft opstaat om bier te halen, de vader met zijn twee zoontjes met sjaaltjes petjes en ieder jaar het juiste shirtje, de meest fanatieke vak-p’ers, enthousiaste sponsoren en al die mensen die als trouwe teletekstsupporter altijd thuis de verrichtingen volgen.  Ergens diep van binnen leeft de ultieme droom. Onze club, ons FC Twente dat werkelijk kampioen wordt. Die droom zit in dat ene liedje. Daarbij terugdenkend aan mooie successen in het Diekman, maar ook - eerlijk is eerlijk – vele avonden en middagen stijf-verkleumd op de tribune naar onooglijk voetbal kijken. Dat die club, waarmee ik me zo sterk verbonden voel, straks misschien kampioen wordt, ik word bijna gek bij de gedachte.
Ik mag er nog niet aan denken van mijzelf, ik mag er nog niet aan denken, ik mag er nog niet aan denken.

We zijn er nu zo vreselijk dichtbij dat ik stiekem dat oude liedje van Eddy Achterberg op m’n iPod heb gezet. Af en toe luister ik er even naar, maar -voetbalbijgelovig als ik ben- durf ik het nog niet keihard uit de luidsprekers te laten knallen. En natuurlijk wil ik dan geen nieuwe versie van dat liedje, maar het originele oude exemplaar. De versie van Eddy Achterberg. De versie die al 36 jaar ligt te wachten. De versie die hoort bij de club, de versie waar het historisch verlangen tussen de groeven door te horen is. Als je nu achter je computer dit zit te lezen, moet je mij beloven om een koptelefoon op te zetten zodat niemand het hoort en op de volgende link te klikken: eenmaal_zullen_wij_de_kampioenen_zijn

En als er dan al ooit een nieuwe versie opgenomen moet worden, moet hopelijk de tekst een beetje aangepast worden. Tweemaal zullen wij de kampioenen zijn… Nee, nee, nee, ik mag er nog niet aan denken van mijzelf, ik mag er nog niet aan denken, ik mag er nog niet aan denken.

Linkshalf