Kort na zijn transfer naar Ajax heb ik ooit eens een column geweid aan zijn vertrek. De moraal van de column was het onfatsoenlijke gedrag van Robbie W. naar FC Twente en haar supporters. Kort voor zijn vertrek tekende hij willens en wetens een verbeterde overeenkomst bij FC Twente, een overeenkomst waar FC Twente een clausule in opnam dat Robbie voor bedrag X FC Twente zou kunnen verlaten.

Iedereen ging er dus (geheel terecht) vanuit dat Robbie het naar de zin had bij FC Twente en dat hij mee wou bouwen aan de sportieve opmars van onze club. U weet hoe dit afliep, Robbie zijn handtekening was nog maar net droog of hij had zijn verhuisdozen, met bestemming Amsterdam, al gepakt. Iedereen die FC Twente een warm hart toedraagt was ontstemd en vooral teleurgesteld in onze toenmalige aanvoerder.

Diezelfde aanvoerder die bij het bereiken van de voorronde Champions League het uitzinnige publiek op de Oude Markt toezong met de woorden “Helemaal niets in Amsterdam” ging nu zonder blikken of blozen naar Amsterdam. Hoe het Robbie uiteindelijk verging in Amsterdam zal u allen bekend zijn, het werd voor Robbie “helemaal niets in Amsterdam” en afgelopen zondag verdween hij dan ook met de staart tussen de benen richting het zuiden van het land.

Met enig leedvermaak las ik dan vandaag ook het antwoord van Robbie op de vraag of het hem pijn deed om te zien dat FC Twente in de tussenliggende periode kampioen werd. Robbie antwoordde hierop met de volgende woorden:

“Pijn is een groot woord, maar je realiseert je dat je die groei mee had kunnen maken als je was gebleven. Alleen dacht ik: er zijn méér kansen om kampioen te worden. In principe is Ajax een grotere club dan Twente, maar in de afgelopen 18 maanden is dat op het veld niet gebleken. Achteraf is de conclusie dat ik de stap niet had moeten maken.”

Robbie, ik geef toe dat ik je oneerlijk en onbetrouwbaar vond na je transfer, maar na het lezen van deze woorden zal ik een deel van die woorden terugnemen… ik vind je nu namelijk best eerlijk.

Veel plezier in het zuiden en groeten vanuit het mooie Twentse land.

The Stone